Opublikowano 4 June 2019

Dlaczego tysiące ludzi dzielą się swoimi woreczków stomijnych na Social Media

„Jesteś świrem!”

“Co jest z tobą nie tak?”

“Jesteś nienormalny.”

Są to wszystko rzeczy dzieci niepełnosprawne mogą usłyszeć w szkole i na placu zabaw. Według badań, dzieci niepełnosprawne były dwa do trzech razy bardziej prawdopodobne, aby być zastraszany niż ich sprawnych rówieśników.

Kiedy byłem w szkole podstawowej, byłem zastraszany codziennie z powodu moich niepełnosprawnych fizycznie i uczenia się. Miałem trudności z chodzeniem w górę iw dół po schodach, chwytając naczynia lub ołówki i ciężkimi zaburzeniami równowagi i koordynacji.

Zastraszanie było tak źle, że w drugiej klasie, sfałszowane moje wyniki skoliozy

Nie chciałam nosić gorset ortopedyczny i traktowani jeszcze gorzej przez moich kolegów, więc wstałem celniej niż mój naturalny postawy i nigdy nie powiedziałem rodzicom, że lekarz zalecił nam pilnować tego.

Podobnie jak ja, Seven Bridges, 10-letni chłopak z Kentucky, był jednym z wielu dzieci, które potraktowano źle z powodu jego niepełnosprawności. Siedem miał przewlekłą chorobą jelit i kolostomii. Był wielokrotnie zastraszany. Jego matka mówi mu dokuczał w autobusie ze względu na zapach z jego stan jelit.

W dniu 19 stycznia, pomarli przez samobójstwo.

Zgodnie z tym co ogranicza badań istnieje na ten temat, wskaźnik samobójstw wśród osób z niektórymi rodzajami niepełnosprawności jest znacznie wyższa niż dla sprawnych ludzi. Osoby niepełnosprawne, które umierają przez samobójstwa jest bardziej prawdopodobne, aby to zrobić, bo z komunikatów społecznych , jakie otrzymujemy od społeczeństwa o konieczności niepełnosprawności.

Istnieje również silny związek między zastraszany i myśli samobójczych, a także inne problemy ze zdrowiem psychicznym .

Wkrótce po śmierci Seven, użytkownik Instagram nazwie Stephanie (który przechodzi przez @lapetitechronie ) rozpoczął hashtag #bagsoutforSeven. Stephanie ma chorobę Crohna i trwałe ileostomii, która dzieliła obraz na Instagram .

Stomia to otwór w brzuchu, które mogą być stałe lub czasowe (aw przypadku Seven, to było chwilowe). Stomijny jest zamocowany do stomii, koniec jelita, która jest przyszyta do stomii, aby umożliwić odpady opuścić ciało, z woreczka, który dołącza do zbierania odpadów.

Stephanie dzielone do niej, ponieważ może ona pamięta wstyd i strach żyła z, że dostał jej kolostomii na 14 lat. W tym czasie nie znała nikogo z Crohna lub stomijnego. Bała się, że inni ludzie nie dowie i ostracyzmu lub nękają ją do bycia innym.

Taka jest rzeczywistość wiele dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością żyć

Jesteśmy postrzegane jako outsiderów, a następnie wyśmiewali nieubłaganie i izolowane przez naszych rówieśników. Jak Stephanie, ja nie znam nikogo poza rodziną z niepełnosprawnością, aż byłem w trzeciej klasie, kiedy został umieszczony w specjalnej klasy edukacji.

W tym czasie nawet nie korzystać z pomocy mobilności i mogę sobie tylko wyobrazić, że czuję się bardziej odizolowane jeśli użyłem laskę, kiedy byłem młodszy, tak jak ja teraz. Nie było nikogo, kto skorzystał z pomocy mobilności dla stałego stanu w moim podstawowych, średnich lub wysokich szkołach.

Od Stephanie zaczęła hashtag, inni ludzie z ostomies zostały udostępnianie zdjęć własnych. I jako osoby niepełnosprawnej, widząc zwolennicy otwarcie i torują drogę dla młodzieży daje mi nadzieję, że więcej osób niepełnosprawnych młodzież może czuć obsługiwane - a dzieci jak Seven nie muszą zmagać się w izolacji.

Będąc częścią społeczności, która rozumie, co masz zamiar poprzez mogą być niezwykle silne przesunięcie

Dla osób niepełnosprawnych i przewlekle chore, to odejście od wstydu i dumy wobec niepełnosprawności.

Dla mnie to było Keah Browna #DisabledAndCute że pomogła zmiana sposobu moje myślenie. Kiedyś ukryć laskę na zdjęciach; teraz, jestem dumny, aby upewnić się, że widział.

Byłem częścią społeczności niepełnosprawności przed hashtag, ale im więcej się nauczyłem o niepełnosprawności społeczności, kultury i dumy - i był świadkiem różnych osób niepełnosprawnych we wszystkich dziedzinach życia akcję swoimi doświadczeniami z radości - tym bardziej ja” byli w stanie zobaczyć moją niepełnosprawną tożsamość jako godne obchodzi, podobnie jak mojej tożsamości queer.

Hashtag jak #bagsoutforSeven ma moc dotarcia do innych dzieci jak siedem mostów i pokazać im, że nie są sami, że ich życie jest warte życia, i że niepełnosprawność nie jest czymś, do czego wstydzić.

W rzeczywistości może to być źródłem radości, dumy i połączenia.


Alaina Leary jest edytor, społecznych menedżer mediów, i pisarz z Bostonu, Massachusetts. Ona jest obecnie asystentka redaktor równie Wed Magazine i edytorem social media dla nonprofit Musimy Diverse Books.

Tagi: Zdrowie,